నీ మౌనం నన్ను వేధిస్తోంది...

ప్రియమైన నేస్తమా...!
ఇది కవిత కాదు... నా భవిత
నీముందు పరచిన నా మూగవేధన
నీతో మాట్లాడలని... ఎన్నెన్నో ఊసులు చెప్పాలని...
నా మనసులోని భావాలను పంచుకోవాలని...
ఒకటే తహతహ...
కానీ...
నీ సమక్షంలో... నాకు దొరికే కొద్ది సమయంలో...
ఏమని చెప్పను? ఎన్నని చెప్పను?.... అసలెక్కడ మొదలెట్టను?
నీ అంత బాగా నేను మాట్లాడలేనని నాకు తెలుసు.
నీ అంత సూటిగానూ చెప్పలేనని నాకు తెలుసు.
నీకులా నేను రచనలు చేయలేను... కవితలు రాయలేను...
అతి మామూలు భాషలో... నాకు తెలిసిన కొద్దిపదాలతో
నీ సమక్షంలో నా జ్ఞాపకాలను పోగుచేసుకొని
నీకు అభిషేకం చేయాలని... పిచ్చి తలపులను
పక్కకునెట్టి ఓసారి పరికించి చూస్తే..
అంతా మౌనం...
తుఫానుముందు నిశ్శబ్ధంలా...
నీ మౌనం నన్ను వేధిస్తోంది
నేను చేసిన తప్పేంటో నాకు తెలియకుంది
నాకు తెలిసి ఒక్క ఎస్సెమ్మెస్ ఇంత పనిచేస్తుందనుకోలేదు
దానిపై పడకూడని కళ్ళు పడతాయని తెలియదు
అంతే నేస్తం...
అంతకుమించి నేను చేసిన తప్పేంటి?
అందుకు నీ మౌనంతో నన్ను శిక్షిస్తావా?
అదెంత వేధనా భరితమో నీకు తెలియదా?
అయినా ఫర్వాలేదు నేస్తం నేను భరిస్తాను
నా స్నేహం నీకు కష్టం కలిగించిననాడు
నా ప్రేమ నీకు నష్టం కలిగించిననాడు
నేను నీకు కనిపించను నేస్తం....
మరెప్పటికీ కలువను నేస్తం...
నీమీద ప్రేమ గుండెల నిండా వుంది
నీమీద ఆరాధన మనసు నిండావుంది
నీకళ్ళు నను వెంటాడుతూనే వుంటాయి
ఈ జన్మకీ జ్ఞాపకాలు చాలు నేస్తం...
మరు జన్మవరకూ బతికేస్తా...
ఈ వ్యధనంతా నీముందు చెప్పలేను
ఆ కళ్ళు నాకు బంధం వేస్తాయి
నను తన బంధీగా చేసుకుంటాయి
అందుకే బంగారం...
నీతో మాట్లాడాలని ఫొన్ చేతిలోకి తీసుకుంటే చెయ్యి వణుకుతోంది ఎందుకనో?
నీ నంబరు డయలు చేయబోతే తెలియని ఆతృత ఎందుకో?
నీకు చెప్పటంలో కన్నా, దాచుకోవడంలోనే ఆనందముందేమో!
నీకు చెప్పాల్సిందే ఎప్పటికైనా... కానీ... కానీ.. ఫొన్ లో కాదు.
మరెలా...
ఎప్పుడు... ఎప్పుడోకప్పుడు నీకు చెప్పాల్సిందే....
లేకపోతే... ఈ చిన్నిగుండె బద్దలవుతుందేమో...
అందుకే ధైర్యం చేసా... ఓ కథగా రాయాలని
మరుక్షణం...
కంప్యూటర్ స్క్రీన్ పై అందమైన అక్షర దొంతరలు
మదిలో కదిలే అనుభూతుల అక్షరమాలలు
అన్నట్టు-
నువ్వు గుర్తొస్తే , నా పక్కన ఎవరూ ఉండరు నీ జ్ఞాపకం తప్ప
నువ్వు పక్కనుంటే, నేనంటూ లేనేలేను నువ్వు తప్ప!
మరి ఏమంటావు నేస్తం ఈ అనుభూతిని?
ఒంటరితనంలో నిన్నటి మన స్నేహం గుర్తొస్తుంది
నీ సమక్షంలో మనసు మూగబోతుందెందుకో...
జీవిత సమరంలో నన్ను నేను కోల్పోయాను.
అలా కోల్పోయిన “నన్ను” నీ దగ్గర వెతుక్కునే ప్రయత్నంలో
కొన్ని పొరబాట్లు జరిగివుండొచ్చు..
అవి కావాలని చేసినవి మాత్రం కాదు..
అది నువ్వు నమ్మతే చాలు..
నా విజయాలు నీ మెప్పు పొందాలని
నీ చిరునవ్వులో చూసుకోవాలననే పేరాశ
కానీ...
నిన్నెలా కోరను నేస్తం... ఈ వరాన్నివ్వమని?
నీకెలా వినిపించను నేస్తం... మనసు పలికే మౌనగీతాన్ని?
నిన్ను చూసిన క్షణం నుంచి మరెప్పుడూ గుర్తు చేసుకునే ప్రయత్నమే చెయ్యలేదు
అసలు మర్చిపోతే కదా, గుర్తు చేసుకోవడానికి.
నీ జ్ఞాపకం నాకు తోడుగా లేనిది ఎప్పుడని?
నీ కనులు చెప్పే ఊసులు నను వెంటాడనిదెప్పుడని?
అందుకే,
నా కలల కూర్పుగా, నీ జ్ఞాపకాల సాక్షిగా,
ఇంతసేపూ నీకు చెప్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్నా....
నా అనుభూతిలోని గాఢత నీకు తెలీకపోతే;
నా ప్రేమలో నిజాయితీ లోపించినట్లే...

ఓ మేఘమాల

ఆకాశవీధిలో పయనించే ఓ మేఘమాల
నా ప్రియసఖి ఏడబోయెనో చెప్పవేల
జాడ తెలుసుకొని పోయిరావా
జాబు తీసుకొని వేగిరం రావా

గగనసీమల తేలు ఓ మేఘమాలా
మా వూరు వెళ్ళెనేమో చూసి వస్తున్నావా
చెలి మాటేదైనా చెప్పెనేమో
మనసు నిండుగా చెప్పి పోవా

మనసు తెలిసిన ఓ మేఘమాలా
చెలిని మరువలేనని చెప్పలేవా
కళ్ళు తెరచిన గానీ కళ్ళుమూసినగానీ
చెలి రూపే నిలిచెనే నా చెంత చెలి మాటే పిలిచెనే

మమతలెరిగిన ఓ మేఘమాలా
చెలి కోసం దిగులుతో రేపవలు
ఎదురుతెన్నులు చూచెనే కళ్ళు కాయలు కాచెనే
చెలి కాన్పించునేమో నను కరుణించునేమో

జాలిగుండెల ఓ మేఘమాలా
చెలిని చూడక భరింపజాలా
గుండెలో గూడుకట్టిన వేదనంతా
వానజల్లై కురిసిరావా చెలి పాదాలచెంత

ఏడబోయావు ఓ జాబిలమ్మా

ఏడబోయావు ఓ జాబిలమ్మా
ఏ మబ్బుల్లో దాగావు నా జాబిలమ్మా
ఎక్కడని వెతకను ఓ జాబిలమ్మా
ఏ తారల నడుమ నీవున్నవో నా జాబిలమ్మా
జాడతెమ్మని ఆకశమ్మను వేడుకున్నా ఓ జాబిలమ్మా
ఏ నీలిమబ్బులు కమ్మెనో తెలుపమని
మేఘమాలను ప్రాధేయపడ్డా నా జాబిలమ్మా

ఈ మూగ వీణ శృతి చేసినావే ఓ జాబిలమ్మా
నా మానసవీణ పలికించినావే నా జాబిలమ్మా
సుధామధురం చవి చూపినావే ఓ జాబిలమ్మా
సదా మాసిపోని స్మృతి నాకు నీవే... నా జాబిలమ్మా

జాబిల్లి కోసం ఆకాశమల్లే

జాబిల్లి కోసం ఆకాశమల్లే వేచాను నీ రాకకై
నిను కానలేక మనసూరుకోక రాసాను నేను నావ్యధనంతా
మేఘాలతోటీ నా నివేదనా లేఖగా నీకంపినాను రావా దేవీ

నీ పేరొక జపమైనది
నీ ప్రేమొక తపమైనది
నీ ధ్యానమే వరమైనది ఎన్నాళ్ళైనా

ఉండీ లేక ఉన్నది నీవే
ఉన్నా కూడా లేనిది నేనే
నా రేపటి అడియాసల రూపం నువ్వే

దూరాన ఉన్నా నా తోడు నీవే
నీ దగ్గరున్నా నీ నీడ నాదే
నాదన్నదంతా నీవే నీవే

ఓ నీలిమేఘమా...

వెన్నెల విరహం రేపుతున్న వేళ...
మెరిసేటి ఓ మేఘమాల...
వెన్నెల వర్షంలో తడిసి
పారిజాత పరిమళాలు వెదజల్లి
మల్లెల మకరంధంతో మరులుగొలిపి
వసంతంలా వచ్చి గ్రీష్మతాపం రేపి
శరత్కాల వెన్నెలలా హృదయవీణ మీటి
ఓ క్షణం నీ ముద్దుల ఝడిలో ఓలలాడించి
తరలిపోయిన ఓ నీలిమేఘమా...
విన్నవించు నా చెలికి...
విన్నవేదన.... నా హృదయారాదన...

అందుకే నువ్వు నాకు నచ్చావ్

నువ్వు నాకు నచ్చావ్...
ఎందుకంటే ఏం చెప్పను?
చెప్పేందుకు మాటలులేవని ఎలాచెప్పను?

పువ్వు ఎందుకు పరిమళిస్తుందంటే ఏం చెప్పను?
వెన్నెల ఎందుకు విరబూస్తుందంటే ఎలా చెప్పను?
నీరు ఎందుకు పారుతుందో... గాలి ఎందుకు వీస్తుందో... చెప్పమంటే
చెప్పేందుకు మాటలులేవని
నా హృదయమంతా నువ్వే నిండియున్నావని ఎలాచెప్పను?

అందుకే నా హృదయం ప్రేమిస్తుంది..
దానికి నువ్వు నచ్చావ్ గనుక...
ఆ విషయం నీకూ తెలుసు...
నా కళ్ళలోని భావాల్ని గుర్తించలేనంత
అమాయకురాలివి కావని నాకూ తెలుసు...
కానీ ఆ ప్చిచ్చి హృదయానికేం తెలుసు
నీచూపుల్లో మైకం.... నీ మాటల్లో మధురం...
అందుకే నువ్వు నాకు నచ్చావ్...

ఈ వేళలో నీవు ఏం చేస్తు వుంటావో

ఈ వేళలో నీవు ఏం చేస్తు వుంటావో
అనుకుంటు వుంటాను ప్రతి నిమిషము నేను
నా గుండె ఏనాడొ చేయి జారి పోయింది
నీ నీడగా మారి నా వైపు రానంది
దూరాన వుంటునే ఏం మాయ చేసావొ ||ఈ వేళలో||

నడి రేయిలో నీవు నిదరైన రానీవు
గడిపేదెలా కాలము గడిపేదెలా కాలము
పగలైన కాసేపు పని చేసుకోనీవు
నీ మీదనే ధ్యానము నీ మీదనే ధ్యానము
ఏ వైపు చూస్తున్నా నీ రూపే తొచింది
నువు కాక వేరేది కనిపించనంటొంది
ఈ ఇంద్ర జాలాన్ని నీవేన చేసింది
నీ పేరులో ఏదో ప్రియమైన కైపుంది
నీ మాట వింటూనే ఏం తొచనీకుంది
నీ మీద ఆశేదొ నను నిలువనీకుంది
మతి పొయి నేనుంటె నువు.....నవ్వుకుంటావు ||ఈ వేళలో||

(గులాబి సినిమాలో పాట)